Natuur en tuin, Persoonlijk

Blote voeten

Na een langdurig verblijf in één van mijn bovenkamertjes kwam het de vorige week weer eens te voorschijn. Geluk duurt nooit zo lang, als je je erin wil wentelen is het alweer vervaagd. Die middag herbeleefde deze meid zo’n verloren gewaand geluksmoment dat zich sluimerend had opgehouden in mijn onderbewustzijn.

Mijn boer had die zondag het gras – dat ook al sinds maanden geen bosmaaier meer gezien had – in ons boomgaardje weer eens hevig gekortwiekt. Taak aan mij om het de volgende dag in hoopjes bij elkaar te harken. Gezien de regen die amper gevallen is de afgelopen weken leek het gras wel hooi die maandagmiddag dus het rook er voortreffelijk, daar in dat gaardje. Dat doet pas gemaaid gras namelijk, je zoetste parfum verbleekt erbij. Vol enthousiasme nam ik mijn hark ter hand en toog aan het werk, vastbesloten om een paar overtollige coronakilo’s kwijt te raken. Mijn zwarte klompjes waren helaas een hindernis aan mijn voeten. Hoe vaak heb ik hierop al mijn enkels omgeslagen? Uit ermee!! Op blote voeten zwoegde ik voort. De verkeersweg was rustig deze middag, ik hoorde mijn gevederde metgezellen diverse area’s uit bomen en struiken tevoorschijn toveren. Zelfs een koekoek deed in de verte zijn duit in een ander zakje. ‘Sta stil, luister, verwonder, werk door’, zo klonk mijn mantra voor de komende uren die zouden volgen.

Onze hond lag erbij en keek ernaar. Hij zag hoe het vrouwtje haar grashoopjes zorgvuldig stapelde. Hmm … daar kon hij nog wat van leren. Mijn blik werd herhaaldelijk getrokken naar de grasgroene, weidse velden die de vorige week hun eerste lentetooi hadden afgeworpen. De grashalmen aan de kant – ontkomen aan het scherpe maaiersmes – bogen dankbaar mee op het zachte zuchten van de wind. Veldbloemen en vruchten stelden trots hun prille pracht ten toon, hommels zoemden oorverdovend om hen heen. De warmte van de zon deed me deugd, mijn portie vitamine D zou ik makkelijk halen op deze manier. Toch zocht ik nu en dan de koelte op van een robuust bladerdak. Turend tussen het groen door zag ik de helderblauwe lucht die ultra-strak en zonder ontsierende strepen nog steeds haar glans niet verloren heeft. Een bijkomend voordeel van de huidige coronatoestand.

En dan kruipt het eventjes uit zijn schulp, een onbezorgd, vredig gevoel. Ik zie mezelf weer als jong meisje; slenterend onder de warme zon over een stoffig landweggetje in onze buurt. Het mulle zand stuift op als ik mijn voeten verplaats, een goudgeel korenveld wuift me toe, rode klaprozen en blauwe korenbloemen zijn een lust voor het oog en ik laat me zakken in het lange bermgras terwijl diverse insecten her en der hun zoemende best doen. Verder is alleen de stilte hoorbaar. Mijn roze teenslippers verlaten doelbewust mijn voeten. Ik maak een fluitje van een lange graspriet en vlecht een krans van madeliefjes. Ik start een vooruitziende zoektocht naar een klavertje vier, het klavertje van geluk, en vind er zowaar één. Ik pluk een bloem en ontdoe hem van zijn blaadjes ‘hij houdt van mij – hij houdt niet van mij’. Het zijn herinneringen van een lange, warme zomer, die van 1976? Ik was pas tien of zo maar toch, ergens in de krochten van je brein laat het zich niet vergeten: dat gevoel van doodgewoon geluk op een doodgewone middag in een vreedzame en soezerige stilte. Om de een of andere reden komt het deze middag heel sterk bij me op. Ik herken plots het gevoel dat ik zo lang niet herkend heb … Want dat zal het zijn! Het is er al die jaren geweest, alleen heb ik het niet gezien en niet gehoord.

De hoopjes gedroogd gras verspreiden een waanzinnige geur
Uitzicht vanuit ons boomgaardje

Ik ben geen heilige. Ook ik mis het ongedwongen feestje, een hongerig bezoekje aan een lunchcafé en het samenklonteren met familie en vrienden. Maar soms is er een verlangen naar dat dorpse, zomerse, zorgeloze gevoel van toen met de eenvoudige rust die het in zich had. Het wachtte al die tijd in een verborgen hoekje tot het zich mocht aandienen. Vanmiddag was het daar en had ik het weer te pakken, die bijzondere emotie … Een rijk gevoel overspoelde me, veroorzaakt door het even terug trekken uit zorg en drukte. Met blote voeten in het vers gemaaide gras en het natuurlijke aroma plezierig prikkend in mijn neusgaten werd ik weer even kind. Probeer het eens, het is een weldaad …

Klompjes uit
en lekker door het gras met mijn voeten bloot

Lieve groet,

I.K

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s